W PRZESTRZENI PRZEMIJANIA

Malarstwo Miry Satryan ma charakter żarliwie osobistego zwierzenia, którego tematem jest ona sama - mówi bowiem o sposobie pojmowania świata w jakim przyszło jej żyć, o swoich rozterkach w jakie zdarza się jej popadać, o swoim uczuciowym wreszcie stosunku do przeżywanych doznań - doznań sobie najbliższych.

Oscylują te malarskie przesłania wokół emocji niejako odwiecznych, chciałoby się powiedzieć - elementarnych, a są nimi: zafascynowanie zdolnością do postrzegania i przeżywania piękna, którego nośnikiem jest uczuciowy związek z naturą lub drugim człowiekiem, lęk przed utratą swojego miejsca w przestrzeni najintymniej przeżywanych wzruszeń (jakie bywają zwodnicze), poczucie wreszcie zagrożenia wynikające z nietrwałej struktury uwarunkowań projektujących nasze codzienne życie.

Jest to malarstwo wrażeniowej penetracji drążącej całą psychofizyczną złożoność rodzących się w artystce odczuć: jej płótna “budują” dlatego formy wielokształtne, dramatycznie ze sobą skłębione i wzajemnie się przenikające. Nie są to formy przedstawiające — ich wizyjno-emocjonalny rodowód osadza je w świecie istniejącym poza realnością dostrzeganą: należą do świata realności odczutej, intensywnie przeżytej, odważnie malarsko wygłoszonej. Cieszy wzrok kolorystyczna “temperatura” tych kompozycji: gorąca czerwieniami, mieniąca się złotem i srebrem, ściszana i ustatyczniana brązami, chłodzona zieleniemi i fioletami — temperatura uczuciowych wzlotów i ich zamierania. A może tylko pełnej oczekiwania na ponowne uskrzydlenie gotowości do nowych pobudzeń?

Ekspresyjny emocjonalizm poznawczy w obrazach Miry Satryan “krzyczy” jakby wyznaniem-zadumą, w którym dominuje wspólny motyw tematyczny — świadomość nietrwałości. Przeżycia są ulotne. Struktura naszego istnienia krucha. Wszystko przemija.

Eugeniusz ZACZYK